Film jest nieoficjalną kontynuacją klasyka George’a A.Romero, czyli „Nocy żywych trupów” z 1968 roku. „Powrót żywych trupów” jedynie w swobodny sposób do niego nawiązuje, więc znajomość poprzednika nie jest konieczna, by dobrze się bawić.

Mimo niewątpliwej rewolucyjności filmu Romero, który stanowi twarde fundamenty dla wszystkich historii o zombie, „Powrót żywych tropów” stoi na własnych nogach i wprowadza wiele elementów, które na stałe zakorzeniły się w filmach o umarlakach. Mowa tu przede wszystkim o samym wyglądzie zombie, który jest znacznie bardziej obrzydliwy i przerażający oraz o tym, że mózgi stały się ich ulubionym przysmakiem. Gdybym miał zobrazować w jakiś sposób różnicę między tymi filmami, to powiedziałbym, że „Noc żywych trupów” jest jak rodzinny obiad z okazji imienin cioci, a „Powrót żywych trupów” przypomina bardziej imprezę rodem z „Projekt X”.

„Powrót żywych trupów” ma wszystko, co powinien mieć dobry horror z lat 80.: elementy body horroru, soundtrack przepełniony punkrockowymi utworami z epoki, grupę nastolatków imprezujących w najmniej odpowiednim miejscu i czasie oraz mnóstwo jaskrawoczerwonej krwi. Film w świetny sposób obrazuje trendy panujące w kinie grozy lat 80. i stanowi nie lada gratkę dla fanów filmów o zombie.

[Miłosz Gabryel]